Contact Us

Use the form on the right to contact us.

You can edit the text in this area, and change where the contact form on the right submits to, by entering edit mode using the modes on the bottom right. 

           

123 Street Avenue, City Town, 99999

(123) 555-6789

email@address.com

 

You can set your address, phone number, email and site description in the settings tab.
Link to read me page with more information.

Janelle Ward

 

Een Teken der Tijden:
De Datingappfoto

 
Janelle Ward
 

De foto: een vrouw, breed lachend naar de camera, die een fiets vasthoudt.

De context: het beeld is een profielfoto op een datingapp, of mobiele matchmakingapplicatie. Wanneer deze wordt bekeken op de app, gaat de foto gepaard met de naam en leeftijd van het onderwerp. Het doel van de foto is om andere gebruikers aan te spreken. Als een medegebruiker de foto tegenkomt en geïntrigeerd raakt, kan een ‘swipe’ naar rechts een potentiële match veroorzaken. Een match kan leiden tot online chatten, sms’en, eventueel een date – misschien zelfs liefde, een relatie.

Een beeld zoals dit is het brandpunt van de datingapp. Het is de eerste impressie die de gebruiker vrijgeeft op het platform. Net als de insignes die deze publicatie inspireerden, kan deze foto worden gezien als een manier om met anderen te communiceren. Als er sprake is van wederzijdse interesse ontstaat er een match, en wordt communicatie tussen de gebruikers (die vervolgens in de app kunnen chatten) mogelijk gemaakt.

Gemedieerd daten heeft absoluut in vroegere vormen bestaan. Advertenties in kranten, bijvoorbeeld, maakten eerder gebruik van korte, krachtige teksten om een geschikte partner aan te trekken. Vandaag de dag is de foto koning. In recente jaren is de datingappfoto het fastfood van de matchmakingindustrie geworden, of gebruikers nou op zoek zijn naar romantiek, liefde, seks of iets daartussenin. Installeer een app, link je Facebook-account, selecteer wat foto’s, voeg een stukje tekst toe, en je bent klaar voor de start. Mogelijke matches – geselecteerd op basis van criteria zoals leeftijd, gender en hun nabijheid tot jouw locatie – worden een voor een gepresenteerd. Gebruikers hebben snel door dat de poel van mogelijkheden oneindig is – mits ze zich in stedelijk gebied bevinden. Met een weergaloze snelheid keuren ze elkaar goed of wijzen ze elkaar af.

Mijn research legt onder de loep hoe mensen deze apps gebruiken, met een sterke focus op de populaire datingapp Tinder.1 Ik ben gefascineerd door wat mensen motiveert om datingapps in te zetten, hoe ze zichzelf presenteren, en hoe ze potentiële matches kiezen. Hier in Nederland heb ik veel Tinder-gebruikers geïnterviewd, oneindig veel uren doorgebracht in informelere gesprekken over dit onderwerp met vrienden en bekenden, en uitgebreid gereflecteerd op mijn eigen motivaties en ervaringen als datingappgebruiker. In deze bijdrage zal ik drie punten onderzoeken met betrekking tot de manier waarop datingappfoto’s tekenen der tijden zijn.

Ten eerste, wat motiveert mensen om lid te worden van dit soort platforms en een profiel te creëren? Het komt niet als een verrassing dat wij, over het algemeen, investeren in onze zelfpresentatie. Meer dan 50 jaar geleden beargumenteerde Erving Goffman2 al dat mensen de indruk die zij op anderen achterlaten proberen te controleren en sturen door hun omgeving, uiterlijk en gedrag te manipuleren. Deze observatie werd gemaakt in een tijd zonder social media, maar is nog steeds uiterst relevant. De redenen voor zelfpresentatie zijn in een datingomgeving talloos3, en gebruikers overwegen goed welke foto’s zullen leiden tot de beste uitkomst.

Gebruikers zijn dus uiterst gemotiveerd, maar met welk doel? In de media worden datingapps vaak gedegradeerd tot middel om vluchtige afspraakjes te regelen. Laten deze beelden dan zien dat we steeds oppervlakkiger zijn geworden, en elkaar nu beoordelen door middel van het snel evalueren van een foto? Wellicht hebben we dit altijd al gedaan. Beoordelen we elkaar ook in het dagelijks leven niet op basis van uiterlijk, doorgaans in een fractie van een seconde? Deze handeling voeren we nu uit via een ‘swipe’ op onze smartphones.

Los van de aanzienlijke moeite die we steken in zelfpresentatie, is het niet eenvoudig om de exacte motivaties bloot te leggen die ten grondslag liggen aan het gebruik van datingapps. In mijn research kwam ik erachter dat motivaties uiteenlopen van gebruik voor vluchtig vermaak tot het opkrikken van het ego of het zoeken naar een relatie, en deze motivaties wisselen soms ook nog in de loop der tijd.4 Maar of men nou op zoek is naar zelfbevestiging, een snelle date of een relatie, de constante investering van gebruikers is groot. Ze spannen zich in voor de ideale maar tegelijkertijd authentieke presentatie van zichzelf, uitgaand van de mogelijkheid dat een ontmoeting in de niet-virtuele wereld volgt.

Ten tweede, hoe swipen gebruikers van datingapps? Wat kunnen we zeggen over de reactie op andermans foto’s? Een datingappfoto laat uiteraard ons uiterlijk zien. Het beeld vormt een indicatie van onze aantrekkelijkheid. Het benadrukt onze hobbies en zelfs onze persoonlijkheden. Misschien is lichamelijke aantrekkingskracht of een gedeelde passie voor wintersport genoeg om een goede match te vinden. Toch heeft eerder onderzoek en mijn eigen research uitgewezen dat gebruikers ook selecteren en afwijzen op basis van factoren zoals etniciteit en vermeende verschillen met betrekking tot opleidingsniveau. De gebruikers die ik interviewde, beaamden dat foto’s meer kunnen aantonen dan fysieke wenselijkheid; ze geven ook een indruk van sociaaleconomische status, onderbouwd door foto’s die hobby’s vastleggen (zeilsport wordt hoger gewaardeerd dan het poseren naast een raceauto). Dit speelt in op een andere waarheid over de manier waarop we onszelf presenteren: veel van ons zijn op zoek naar degenen die, in meerdere opzichten, op ons lijken.

Deze omgeving brengt ons terug bij de omvangrijke motivaties van datingappgebruikers: een profielfoto is geen statisch beeld. Gebruikers spelen constant met hun profiel om de beoogde uitkomst te realiseren. Google maar eens “hoe maak ik een succesvol Tinder-profiel”. Ik probeerde het onlangs, met 6,2 miljoen resultaten als gevolg. Deze enorme interesse in het experimenteren met profielen wijst op de wederkerige aard van het swipen en het continue aanpassen van een profiel. Profielfoto’s dienen als signalen wat betreft de manier waarop we onszelf presenteren en met wie we een match beogen. Gebruikers moeten echter in gedachten houden dat er online verschillende communities zijn die met naam en toenaam datingappfoto’s delen die als grappig of onaangenaam worden beschouwd. Zie bijvoorbeeld Humanitarians of Tinder (Tinder-gebruikers met een profielfoto die in de context van humanitair werk of vrijwilligerswerk is genomen). Deze website werd onlangs geanalyseerd in een artikel van Corinne Lysandra Mason, die zich afvroeg waarom mensen humanitaire foto’s gebruiken om matches te genereren op social media.5

Ward_Sign of the Times_iphone1.jpg

Ten slotte, wat onthullen de matches die we kiezen over de menselijke natuur? Of, om in de context van deze publicatie relevant te blijven, hoe zijn deze foto’s tekenen der tijden? Mijn moment om iets op te biechten is aangebroken: ik ben het onderwerp van bovenstaande foto. Ik had kunnen kiezen uit een groot aantal foto’s afkomstig van datingapps, maar koos mijn eigen foto vanwege ethische redenen: veel gebruikers van datingapps, inclusief mijn geïnterviewden, hebben geen interesse in het publiekelijk tonen van hun profielfoto’s. Anderen, die wel vindbaar zijn via Google, hebben geen toestemming gegeven om onderwerp te zijn van deze analyse. Ondanks de enorme populariteit van datingapps blijft het stigma voortbestaan: zelf voel ik me ook ongemakkelijk over het gebruik van mijn foto als voorbeeld.

Waarom een stigma? Dit zou te maken kunnen hebben met het vermeende narcisme dat komt kijken bij het verzamelen van foto’s van jezelf. Wellicht wordt aanwezigheid op een datingapp gezien als toegeven aan het beoordelen van anderen, of het zoeken naar bevestiging door middel van de app. Toch geldt dit niet alleen voor gebruikers van datingapps: de meesten van ons posten op Facebook en Instagram in de hoop daarmee ‘likes’ te ontvangen. Allemaal creëren we formules om deze vorm van goedkeuring te krijgen. Jarenlang hebben we op z’n minst een deel van onze bevestiging uit deze omgeving gehaald. Datingapps zoals Tinder zijn opgekomen in het centrum van dit milieu van zelfbevestiging. Het stigma zou ook te maken kunnen hebben met de maatschappelijke ongemakkelijkheid rondom de perceptie van ‘beschikbaar’ zijn in de romantische zin. Je aanmelden voor een datingapp toont belangstelling in het creëren van een profiel, en daarmee een constant virtueel zichtbaar zijn voor medegebruikers. Alsof je voortdurend rondhangt in een singles bar.

Naargelang de trend aanhoudt, is er stagnatie opgetreden. Voor sommige gebruikers heeft het constant beschikbaar zijn geleid tot vermoeidheid. Swipen is veel werk voor weinig resultaat, een proces dat recentelijk in detail werd omschreven in een artikel in The Atlantic, ‘The Rise of Dating-App Fatigue’. Tegelijkertijd past de technologie zich aan. In oktober 2016 introduceerde Tinder Smart Photos, wat betekent dat de app nu jouw beste foto kiest op basis van het percentage swipes naar rechts. Een verbetering die resulteert in meer matches voor minder werk aan je profiel? De tijd zal het leren. 

Ondanks deze bedenkingen brengen we onszelf nog steeds op de markt. Een match kan een ego boost veroorzaken: het biedt de voldoening dat jouw vertoonde foto als aantrekkelijk wordt beschouwd door een ander. Maar het biedt ook de mogelijkheid dat je een nu nog onbekende partner zal ontmoeten. In essentie toont het bestaan van datingapps dat we snakken naar verbinding. We blijven zoeken naar de liefde van en connectie met anderen.


  1. Janelle Ward, ‘Swiping, Matching, Chatting: Self-Presentation and Self-Disclosure on Mobile Dating Apps’ in Human IT, vol, 13, no. 2, 2016, pp. 81-95.  ↩

  2. Erving Goffman, The Presentation of Self in everyday life. New York: Anchor Books, 1959. ↩

  3. For example, see Catalina L. Toma, & Jeffrey T. Hancock, ‘Looks and Lies: The Role of Physical Attractiveness in Online Dating Self-Presentation and Deception’ in Communication Research, vol 37, no. 3 (June 2010), pp. 335-351. ↩

  4. Janelle Ward, ‘What Are You Doing on Tinder? Impression Motivation and Construction on a Matchmaking Mobile App’ in Information, Communication and Society, 2016. ↩

  5. Corinne Lysandra Mason, ‘Tinder and Humanitarian Hook-Ups: The Erotics of Social Media Racism’ in Feminist Media Studies, vol. 16, no. 5, 2016, pp. 822-837. ↩